|
Ta strona korzysta z plików cookies, zgodnie z Polityką Cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na działanie plików cookies, w zakresie zgodnym z bieżącymi ustawieniami Twojej przeglądarki internetowej. Kliknij przycisk "Polityka cookies" aby zapoznać się z jej treścią lub przycisk "Zamknij" aby ta informacja nie pojawiała się więcej.
|
|
Hermùs to duch jadu i trucizny, który żyje i działa w przyrodzie, postać o ambiwalentnej naturze, łącząca w sobie niszczycielską moc i opiekuńczą troskę nad jadowitymi stworzeniami. Sprawuje pieczę nad jadowitymi wężami, osami, komarami oraz mrówkami. Jego pozytywną cechą jest właśnie opieka nad pszczołami i trzmielami – owadami od wieków czczonymi przez ludzi za ich pracowitość i znaczenie dla przyrody, które mimo posiadania użądlenia, przynoszą również słodki miód i zapylają rośliny.
Demon ten posiada moc zatruwania grzybów i roślin, czyniąc je niebezpiecznymi dla ludzi i zwierząt. Znana jest roślina z rodzaju skrzypu polnego, która nosi nazwę "hermus", rosnąca na bagnistych łąkach i ich piaszczystych wzniesieniach. Ta roślina jest bardzo szkodliwa dla bydła – krowa po jej zjedzeniu traci mleko, chudnie, a nawet może zdechnąć, choć konie tolerują hermusa i chętnie go spożywają. Może jest więc Hermùs osobą strzegącą ludzi przed działaniem trucizn?
W kaszubskiej tradycji ludowej funkcjonowały przestrogi związane z tym demonem: "Niech nikt nie zaczepia Hermùsa, bo mu dokuczy!", "Żmija go użądliła – to pewnie zemsta Hermùsa", czy "W trujących grzybach siedzi Hermùs".
W hierarchii demonicznych istot Hermùs zajmuje niską pozycję – jest zdecydowanie słabszy od potężnych leśnych bóstw, takich jak Borowa Ciotka czy Borówc. Jego wygląd odzwierciedla jego naturę: wysoki na około dwie głowy więcej niż przeciętny człowiek, z ciałem częściowo pokrytym wężowymi łuskami, które okresowo linieje. W gęstych blond włosach demona gnieżdżą się osy i szerszenie, a spomiędzy nich wypełzają czerwone mrówki. Posiada gadzie źrenice i rozdwojony język, który raz po raz wysuwa z ust. Jego jadowitość przejawia się nie tylko w mocy, ale też w rysach twarzy i spojrzeniu.
Hermus jest sługą bogini Mòrlawy. Na jej zlecenie musi zatruwać jedzenie, co sprawia, że ludzie starzeją się i nie żyją wiecznie. W ten sposób demon jadu staje się narzędziem śmiertelności ludzkiego rodu, wykonawcą woli wyższych mocy, które ustaliły naturalny porządek rzeczy.
Mimo swej mrocznej natury i niszczycielskich mocy, Hermùs pozostaje częścią naturalnego porządku świata – jego działalność przypomina o niebezpieczeństwach czających się w przyrodzie, o tym, że las i bagno mają swoje prawa, których człowiek powinien przestrzegać z należytym szacunkiem i ostrożnością.
Opracowanie: Izabela Pydo
